انگور از جمله میوه‌هایی است که در سرتاسر دنیا در اندازه‌های مختلف و رنگ‌های متنوعی وجود دارد. بیش از ۶۰ گونه متفاوت از انگور در سرتاسر جهان شناسایی شده است و در کشور ایران نیز انواع متفاوتی از این میوه پرخاصیت وجود دارد. جالب است بدانید رنگ‌های مختلف انگور، خواص متفاوتی نیز دارند. سه رنگ کلی از انگور شناسایی شده است:

  1. انگور سبز یا زرد ۲٫ انگور قرمز یا بنفش ۳٫ انگور سیاه یا آبی

انگور سیاه و قرمز خواص بیشتری نسبت به نوع دیگر انگور را دارند.

انواع انگور و خواص آنها
انگور در ۳ رنگ سبز، زرد، قرمز، بنفش، سیاه و آبی وجود دارد.
رنگ‌های مختلف انگور خواص متفاوتی دارند.

خاصیت‌های مشترک انگور‌ها :
-۱فنجان انگور برابر :
-۶۲ کالری انرژی
-۸/۱۵ گرم کربوهیدرات
-۶/۰ گرم پروتئین
-۳/۰ گرم چربی
-۸/۰ گرم فیبر تیامین
انگور سبز :

از ابتلا به پوکی استخوان پیشگیری می کند.

به علت خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی که دارد، از استرس اکسیداتیو و التهاب جلوگیری می‌نماید و روند تخریب بافت‌های استخوانی را به تاخیر می‌اندازد.

انگور زرد :
به وسیله این نوع انگور بینایی تقویت می‌یابد.

انگور قرمز :

علیه بیماری‌های قلبی و عروقی و سکته می‌باشد. همچنین در درمان و فرایند پیشگیری از بیماریهای التهابی همچون : آلرژی، آسم، موثر است.

انگور سیاه :

اما انگور سیاه، بنفش مایل به آبی یا بنفش مایل به سیاه خواص و برتری‌های زیادی به نسبت سایر انواع آن دارد. در کاهش کلسترول خون و بیماری‌های قلبی نقش موثری دارد. بهترین گزینه برای مقابله با سرطان است. مصرف مداوم این نوع انگور سبب افزایش عملکرد مغز، بهبود حافظه و کاهش ابتلا به آلزایمر می‌باشد.
با کمک این نوع انگور احتمال افزایش طول عمر را می‌توان بیشتر کرد.

شیره انگور :

که از انگور گرفته می‌شود خواص بسیاری دارد. دارای قند بالایی بوده، خیلی مقوی و مغذی و ضد نفخ می‌باشد. انرژی زا و خون ساز است. ضعف بدن را ازبین برده و باعث افزایش وزن بدن می‌شود. طبع آن گرم بوده و بیشتر در فصول سرد مصرف می گردد. سبب غلیظ شدن شیر مادر می‌شود. درمان کننده صرع، کهیر، تپش قلب، لاغری مفرط بوده و همچنین بازکننده عروق می‌باشد.

 


خرما از مواد غذایی است که دارای ارزش غذایی بالایی است و بسیار مصرف آن توصیه میشود اما باید بدانید این ماده مغذی نیز دارای مضراتی است که در این مطلب به آن پرداخته ایم.

 

مضرات خرما در ایجاد مشکلات شکمی

خود خرما ممکن است باعث مشکلات شکمی نشود – مگر آنکه به آن سولفیت اضافه شده باشد – که امروزه بسیار رایج است. سولفیت‌ها ترکیب‌های شیمیایی هستند که به میوه‌های خشک شده می‌افزایند تا از آن‌ها نگهداری کند و حتی باکتری‌های مضر آن‌ها را از بین ببرد. افراد حساس به سولفیت ممکن است از واکنش‌های خاصی مانند معده درد، گاز معده، نفخ، و اسهال رنج ببرند.

خرما منبع بی‌نظیر فیبر است، که در کمال تعجب، می‌تواند در این مورد اثر معکوس داشته باشد. اگر قبلا فیبر کافی مصرف کرده باشید، مصرف خرمای بیش از حد به معنی مصرف فیبر بیش از اندازه نیز هست – و این هجوم ناگهانی می‌تواند به مشکلات شکمی مثل یبوست و نفخ منجر شود.

هرچند تحقیقات در این زمینه کم بوده است، اما طبق گزارش‌ها خرما در موارد خاصی اسهال را بدتر می‌کند.

 

مضرات خرما در بروز جوش‌های پوستی

میوه‌های خشک شده مانند خرما همچنین می‌توانند باعث جوش پوستی شوند، و مقصر، یک بار دیگر، سولفیت‌ها هستند. جوش زدن همچنین می‌تواند به علت کپک موجود در بسیاری از میوه‌های خشک شده باشد، که خرما هم یکی از آن‌ها است.

 

مضرات خرما در بروز حمله‌های آسمی

درباره‌ی این که مصرف خرما باعث بروز حملات آسمی می‌شود تحقیقات کافی انجام نشده است. اما چون خرما می‌تواند موجب آلرژی شود، و آلرژی‌ها نیز می‌توانند حملات آسمی را در پی داشته باشند، بهتر است افراد آسیب پذیر و مستعد از بیشتر مراقب باشند. در واقع، ۸۰٪ از افراد مبتلا به آسم به مواد انتقال یافته توسط هوا مانند کپک‌ها حساسیت دارند – کپک‌ها در میوه‌های خشک شده‌ای مانند خرما نیز یافت می‌شوند.

 

 

مضرات خرما برای افزایش وزن

هر چند خرما سرشار از فیبر است، کالری و تراکم انرژی نسبتا زیادی نیز دارد- و می‌تواند به افزایش وزن بی‌سابقه منجر شود. خرما حاوی ۲.۸ کالری در هر گرم است – که به معنی آن است که خوراکی دارای تراکم انرژی متوسط است و می‌تواند به افزایش وزن منجر شود.

 

احتمال بروز هایپرکالمی

هایپرکالمی یک نوع ناراحتی است که در آن پتاسیم خون فوق‌العاده زیاد می‌شود. خرما منبع غنی پتاسیم است، و مصرف تعداد زیادی از آن می‌تواند به این ناراحتی منجر شود. پس اگر پتاسیم خون‌تان بالا است، از مصرف خرما اجتناب کنید. و از خوردن بیش از حد آن پرهیز کنید.

سطح پتاسیم ایده‌آل خون چیزی بین ۳.۶ تا ۵.۲ میلی‌ در هر لیتر است. سطح پتاسیم بالاتر از ۷ میلی مول در هر لیتر می‌تواند خطرناک باشد و به دخالت پزشکی فوری نیاز دارد.

 

ناسالم برای نوزادان

خرما برای نوزادان بیش از حد غلیظ و پرمایه است. جویدنش برای آن‌ها سخت است، و چون روده‌هایشان در حال تکامل است، ممکن است نتوانند خرما را به راحتی هضم کنند. این امر می‌تواند به دشواری‌ها و مشکلاتی منجر شود. در واقع، حتی ممکن است خرما نای نوزاد را مسدود کند و باعث خفگی او شود – پس لطفا خیلی مراقب باشید.

خرما را از دسترس اطفال دور نگه دارید حداقل تا زمانی که کمی بزرگتر شوند.

 

اثرات خرما بر سطح قند خون و سلامت دندان‌ها

ابتدا، سطح قند خون.

تصور می‌شود خرما، به خاطر مزه‌ی شیرینی که دارد، بر سطح قند خون تاثیر می‌گذارد. با وجود این، هیچ تحقیق منسجمی در تایید این موضوع انجام نشده است. مطالعات خاص انجام شده حاکی از آن هستند که برعکس خرما می‌تواند سطح قند خون را پایین بیاورد و حتی به درمان دیابت کمک کند! این مورد احتمالا به خاطر آن است که هرچند خرما حاوی قندهای طبیعی است، شاخص گلیسمی پایینی دارد، و از این رو ممکن است خطری ایجاد نکند.

همچنین هیچ تحقیق قابل توجهی حاکی از آن که خرما بر سلامت دندان‌ها تاثیر بد می‌گذارد وجود ندارد.

و در مورد بارداری و شیردهی باید بگویم که، خرما انتخاب سالمی به حساب می‌آید. یکی از مطالعات انجام شده نشان می‌دهد که خوردن خرما در طول ۴ هفته‌ی آخر قبل از وضع حمل باعث داشتن زایمان مطلوب‌تری می‌شود. اما در آن صورت هم، مطمئن شوید که بیش از مقدار توصیه شده خرما مصرف نکنید – چون نمی‌دانیم که در چنین حالتی چه اتفاقی خواهد افتاد.

 

نتیجه‌گیری

مطالب ذکر شده به معنی آن نیست که همین حالا باید دست از خوردن خرما بکشید. عوارض حانبی وقتی رخ می‌دهند که شما عاشق خرما باشید و بیش از حد از این میوه مصرف کنید (بیش از ۱۰ عدد خرما در روز). بنابراین، میزان مصرف آن را تحت کنترل داشته باشید. شاید بد نباشد به میوه‌های دیگر هم فرصتی بدهید!

 

 


خواص درمانی شقایق سرخ
شقایق گونه‌های مختلفی دارد. در اینجا به نام علمی و مشخصات مربوط به یک گونه از شقایق که مخدر بوده و خواص دارویی نیز دارد اشاره شده است.

نام علمی شقایق سرخ:
Papaver rhoeas L، نام فرانسه Coquelicot و نام انگلیسی آن Red poppy می‌باشد. نام‌های دیگر شقایق سرخ به فارسی، عربی و در کتب طب سنتی، شقایق، شقایق سرخ، خشخاش منثور و خشخاش‌بری نامیده شده است. مواد روئدین، مورفین، پارامورفین و نارکوتین و در ضمن دو ماده‌ی رنگی، لعاب، قند، صمغ، روژنین، اسیدرآدیک، و اسید پاپاوریک نیز در آن تشخیص داده شده است.

تیره گیاه شقایق سرخ: خشخاش Papaveraceae

نوع گیاه: بوته

مشخصات ظاهری گل شقایق سرخ:
گیاهی است علفی و یکساله با ساقه‌ای به ارتفاع حدود ۸۰ سانتی‌متر گاهی موارد بیشتر، برگ‌های آن کرکدار و پهنک برگ‌ها منقسم به تقسیمات عمیق دندانه‌دار بخصوص در قسمت انتهایی ساقه است. در انتهای ساقه، گل دهنده و گل‌های آن درشت و سرخ رنگ که در ته جام اغلب گل‌ها لکه سیاهی رویت می‌شود. میوه‌اش شبیه به خشخاش مزروع (گُرزِگیاه تریاک) ولی در ابعاد کوچکتر و محتوی دانه‌ای سیاهرنگ می‌باشد.

طبیعت شقایق سرخ:
طبق نظر حکمای طب سنتی طبیعت آن خیلی سرد و خشک می‌شود.

رویش جغرافیایی:
در اغلب نواحی معتدله آسیا، اروپا و شمال غرب آفریقا انتشار دارد. در ایران نیز بیشتر در استان‌های حاشیه دریای خزر، آذربایجان، چهارمحال و بختیاری، خوزستان، کرمان و فارس یافت می‌شود.

ترکیبات شیمیایی و مواد موجود در گل شقایق:
مواد روئدین، مورفین، پارامورفین و نارکوتین و در ضمن دو ماده‌ی رنگی، لعاب، قند، صمغ، روژنین، اسیدرآدیک، و اسید پاپاوریک نیز در آن تشخیص داده شده است.

بخش مورد استفاده:
گل. در ضمن میوه (گرزگیاه)، برگ و ریشه‌ی گیاه نیز خواص دارویی دارند. گرز گیاه را چنانچه خراش داده یا تیغ بزنند شیرابه‌ای از آن خارج می‌شود که مخدر است و خواص دارویی دارد.

نحوه مصرف گل شقایق سرخ:
معمولاً گل شقایق را به صورت دم کرده یا جوشانده استفاده می‌کنند.

خواص درمانی گل شقایق:
مسکن و مخدر ضعیف، خواب‌آور و آرام‌بخش، مسکن سرفه‌های مقاوم و خلط‌ آور، ضد سیاه سرفه و تب‌بر، تسکین دهنده دردهای سیاتیک و ضد یرقان، نرم کننده سینه و ضد نفس‌تنگی، نرم کننده و ضد التهاب، کاهنده ورم‌ها و ضد برونشیت، معرق در ذات الجنب و ضد تب‌های دانه‌ای می‌باشد. در ضمن برای نزله‌های ششی، آنژین‌ها، بیماری‌های سینه، زکام، گلودرد و آسم نیز مفید است. در استعمال خارجی جوشانده گل شقایق به صورت غرغره التیام‌بخش ناراحتی‌های مخاط دهان می‌باشد.

خواص درمانی گرز و شیرابه موجود در آن:
مخدر، مسکن دردهای عمومی، آرام‌بخش، تقویت کننده بدن، ضد تب و خواب‌آور بخصوص برای اشخاص مسن و کودکان می‌باشد.

خواص درمانی برگ و دانه‌ی سیاهرنگ داخل گُرز گیاه:
تسکین دهنده حرارت کبد و قطع کننده سیلان رحم می‌باشد. خواص برگ و تخم داخل کپسول شقایق سرخ از خشخاش معمولی (خشخاش تریاک) قوی‌تر است.

نکته:
شقایق در جامعه گیاهی به عنوان تریاک بی‌زیان معروف است به دلیل اینکه آلکالوئیدهای سمّی در آن وجود ندارد.

 

 


641270_676

بررسی مقالات سال های ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۱ نشان می دهد حداقل ۲۵ تحقیق راجع به اثرات ضد زخم عسل انجام شده که نتایج آنها مثبت بوده است. عسل به عنوان التیام دهنده زخم و نگهدارنده پوست مورد تأیید قرار گرفته است. همچنین ۴۰ مورد دیگر نشان داده ، عسل دارای اثرات ضد خونریزی با موفقیت ۸۸ درصد بوده که این عمل به همراه اثرات ضد میکروب نیز بوده است.

خاصیت ضد میکروبی در عسل با PH حدود ۲/۳ تا ۵ به هیدروژن پراکسید(H2O2) مرتبط بوده که از تغییرات آنزیمی گلوکز به گلوکونیک اسید حاصل می شود. به هرحال اثرضد میکروبی عسل پس از گرم شدن یا در معرض آفتاب قرار گرفتن کاهش می یابد.

عسل های تولیدشده از جنگل و کوه های اروپایی مرکزی بیشتر از درختان کاج(PINUSSPP) و عسل های حاصل از MANUKA در نیوزلند از گیاه LEPTESPERMUM SCOPARIUM دارای خاصیت بسیار قوی ضد میکروبی است و بروی برخی میکروب ها از جمله استافیوکوک اورئوس و اپیدرمیس و استرپتوکوکوس پیوژنز و آنتروباکتریاسه اثرات خوبی دارد. عسلی که در نیوزیلند و استرالیا از گیاه مذکور حاصل می شود در جهان منحصر به فرد بوده و به آن عسل UNIQUE MANUKA FACTOR)) می گویند.

 

خواص عسل چیست

عسل مخصوصا در صورت خالص بودن، فواید بسیاری برای سلامتی دارد. در اینجا به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:

١. عسل دارویی فوق‌العاده برای درمان سرفه است

سازمان بهداشت جهانی (WHO) عسل را تسکین‌دهنده‌ای معرفی کرده است که با ایجاد لایه‌ای محافظ، سوزش گلو یا دهان را درمان می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد عسل مانند دکسترومتروفان (dextromethorphan ماده‌ی اصلی در داروهای درمان سرفه)، در بهبود سرفه و مشکلات تنفسی ناتشی از عفونت دستگاه تنفسی فوقانی در کودکان بسیار مؤثر است.

٢. عسل زخم‌ها را درمان می‌کند

عسل تا اوایل قرن بیستم درمانی مرسوم برای عفونت بود و با اختراع پنی‌سیلین کم‌کم استفاده از آن به فراموشی سپرده شد. اکنون استفاده از عسل در درمان زخم‌ها دوباره مرسوم شده است و محققان در پی کشف چگونگی تأثیر آن در مبارزه با عفونت‌های پوستی هستند. عسل خاصیت آنتی‌اکسیدانی، ضد باکتری و ضد قارچ دارد که آن را به دارویی ایده‌آل برای درمان زخم‌ها تبدیل کرده است. در آمریکا در درمان بیماری‌های پوستی از عسل مانوکا (Manuka) برای مرهم‌گذاری روی زخم‌ها استفاده می‌شود.

عسل مانوکا از گرده‌‌ی گل‌های بوته‌ی مانوکا (نوعی گیاه دارویی) به دست می‌آید و محققان طی آزمایش‌های بالینی دریافته‌اند این نوع عسل می‌تواند بیش از ۲۵۰ نوع از باکتر‌ی‌های مقاوم به انواع آنتی‌بیوتیک‌ها را ریشه‌کن کند. عسل مانوکا در مقایسه با سایر عسل‌ها خاصیت ضد میکروبی قوی‌تری دارد که آن را عامل منحصربه‌فرد مانوکا یا UMF می‌نامند. تاکنون ماده‌ای که این خاصیت را به عسل مانوکا می‌دهد،‌ شناسایی نشده است.

عسل از طریق یک فرایند آنزیمی پراکسید هیدروژن را آزاد می‌کند که خاصیت ضدعفونی‌کنندگی به آن می‌بخشد، اما عسل مانوکا حاوی ماده‌ای دیگر است که آن را نسبت به سایر عسل‌ها قوی‌تر و باکتر‌ی‌ها را نابود می‌کند.

تحقیقات نشان می‌دهد انواع عسل فرآوری نشده به درمان و التیام زخم‌ها کمک می‌کند و در یک پژوهش ۵۸ مورد از ۵۹ زخم مورد بررسی از طریق عسل به طور قابل‌توجهی بهبود یافتند.

٣. عسل به درمان پوست سر کمک می‌کند

عسل رقیق شده با آب گرم در درمان درماتیت سبوره‌ای (seborrheic dermatitis) یا شوره و خارش سر مؤثر است. در یک آزمایش با به‌کارگیری این روش، هر یک روز در میان به مدت ۴ هفته همه‌ی بیماران مبتلا به این مشکل درمان شدند. طبق گزارش محققان در این آزمایش:

«خارش و پوسته‌ی سر بیماران در مدت یک هفته از بین رفت، ضایعات پوستی طی دو هفته کاملا التیام یافتند. علاوه بر آن بیماران احساس می‌کردند ریزش موهایشان کم شده است.»

۴. انرژی بدن را افزایش می‌دهد

یک رژیم غذای سالم و کامل به همراه خواب مناسب بهترین شیوه برای افزایش انرژی است، اما اگر به دنبال یک ماده‌ی انرژی‌بخش سریع هستید، عسل گزینه‌ی مناسبی است. به خصوص برای ورزشکارانی که در پی یک غذای مقوی هستند تا بتواند مدت زمان بیشتری توان جسمی خود را حفظ کنند، عسل ماده‌ی غذایی فوق‌العاده‌ای است.

۵. حساسیت‌ها و آلرژی را کاهش می‌دهد

عسل محلی که توسط زنبورها از گرده‌ی گیاهان محلی جمع‌آوری شده، ممکن است اندکی حساسیت‌زا باشد. از لحاظ تئوری عسل می‌تواند با فعال کردن سیستم ایمنی بدن در طول زمان به‌طور طبیعی ماده‌ی ایمنی ضد حساسیت ایجاد کند. توصیه‌ی معمول این است که چند ماه پیش از شروع فصل آلرژی، روزانه یک قاشق چای‌خوری عسل محلی خورده شود تا سیستم ایمنی بدن امکان تولید این ماده ضد حساسیت را داشته باشد. عسل مصرفی حتما باید محلی باشد، زیرا گرده‌ی گیاهان محلی باعث حساسیت می‌شود و اگر عسل از گیاهان سایر مناطق باشد، طبیعتا نتیجه‌ی مطلوبی به دست نمی‌آید.

با اینکه تحقیقات صورت گرفته در این مورد نتایج متفاوتی را نشان داده، اما یک پژوهش در این مورد بیان می‌کند در فصل گرده‌افشانی درختان توس، در گروهی که از عسل به‌دست آمده از گرده‌ی این گیاه استفاده کرده بودند، نتایج زیر مشاهده شد:

  • ۶۰ درصد کاهش علائم آلرژی؛
  • روزهای بدون آلرژی به میزان دو برابر کمتر از سایرین؛
  • ۷۰ درصد کاهش علائم شدید آلرژی؛
  • ۵۰ درصد کاهش مصرف آنتی‌هیستامین‌ها.

تفاوت بین دو گروه استفاده‌کننده از عسل معمولی و عسل حاصل از درخت توس جالب توجه بود. گروهی که از عسل درخت توس استفاده کرده بود نیاز کمتری به استفاده از داروهای ضد حساسیت داشتند. نتایج این تحقیق چنین بود:

«بیمارانی که پیش از فصل آلرژی از عسل گیاه توس استفاده کرده بودند، نسبت به افرادی که درمان‌های متداول روی آنها انجام شد، به طور چشمگیری علائم آلرژیک کمتری نشان دادند و حتی نسبت به افرادی که عسل معمولی مصرف می‌کردند نیز نتایج بهتری داشتند. این آزمایش با اینکه مقدماتی بود، اما محققان به این نتیجه رسیدند عسل درخت توس می‌تواند یک درمان مکمل برای آلرژی نسبت به گرده‌ی این درخت باشد.»