pomegranate

این روزها تولید کننده‌های بزرگ لوازم آرایشی از روغن دانه انار برای تولید لوازم آرایشی ارگانیک استفاده می‌کنند چون باعث تحریک ترشح کلاژن شده و پیری پوست را به تأخیر می‌اندازد. محققان حوزه تغذیه علاقه زیادی به بررسی دقیق‌تر هسته‌های انار نشان داده‌اند.

اولاً به خاطر اینکه این هسته‌ها سرشار از فیتواستروژن‌ها هستند که برای بهبود و درمان علائم یائسگی بسیار مفید است و دوما به خاطر اینکه احتمال می‌دهند هسته انار خواص ضدسرطانی داشته باشدو برای سلامتی خوب است. برای همین محققان بررسی‌های گسترده‌ای در این خصوص آغاز کرده‌اند.

وجود ویتامین C موجود در انار در کم خونی و فقرآهن و پیشگیری از ابتلا به سرماخوردگی موثر است

یک کارشناس تغذیه اظهار داشت: وجود ویتامین C موجود در انار در کم خونی و فقرآهن و پیشگیری از ابتلا به سرماخوردگی موثر است.

ارزش غذایی در صد گرم میوه انار، حاوی ۶۰ کیلو کالری انرژی،یک گرم پروتئین، یک گرم چربی، ۲۶۰ میلی‌گرم پتاسیم است که پتاسیم از عناصری است که برای پیشگیری از ناراحتی‌های قلبی عروقی توصیه می‌شود.

وی با اشاره به ۵ میلی‌گرم آهن موجود در هر انار گفت: این مقدار آهن در خون‌سازی و پیشگیری از فقر آهن و کم خونی موثر است.

انار دارای ویتامین‌های گروه B است که این ویتامین‌ها در واکنش شیمیایی ضروری بدن نقش دارند، همچنین ویتامین

۱ B که در پیشگیری از ناراحتی عصبی موثر است.

خوردن انار با هسته برای افرادی که ناراحتی گوارشی ندارند، توصیه می‌شود، از موادی که در انار حائز اهمیت است، وجود مواد پلی فنولیک، آنتی سیامین، اسیدالاژیک که جزء رنگدانه‌های موجود در انار است که درجلوگیری از سرطان سینه و پروستات نقش به سزایی دارد.

انار در بهبود تصلب شرایین، ‌پیشگیری از آلزایمر و کاهش فشار خون، کلسترول و درمان کم‌خونی نقش به سزایی دارد . ‌آنتی‌اکسیدان موجود در انار سه برابر چای سبز است که نشان از اهمیت انار در پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی دارد.

انار در جلوگیری از پوکی استخوان در بعد از یائسگی نقش مهمی داشته و مصرف آن برای زنان سالمند توصیه می‌شود.

همچنین از هسته انار روغنی استخراج می‌شود که اثرات بسیار مفیدی در بدن داشته و حاوی امگا ۳ و اسید چرب

اشباع نشده بوده و مانع از ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی می‌ شود.

 


ms_56341

تغذیه اهمیت زیاد در زندگی همه‌ی ما دارد و افرادی که از بیماری ‌ام اس رنج می‌برند نیز از این امر مستثنی نیستند.

 

متأسفانه این بیماری یک نوع بیماری مزمن و پیش‌رونده است که دستگاه عصبی مرکزی را درگیر می‌کند.

بیماری ‌ام اس معمولاً در بین جوانان ۲۰ تا ۴۰ ساله رواج بیشتری دارد و زن‌ها بیشتر قربانی این بیماری می‌شوند.

تغذیه‌ی سالمی در پیش بگیرید

بررسی‌های زیادی انجام شده تا مشخص شود چه ارتباطی بین رژیم غذایی و پیشرفت بیماری ‌ام اس وجود دارد. اما تاکنون محققان دلیل قانع کننده ای مبنی بر وجود ارتباطی بین تغذیه و تشدید یا سرعت پیشرفت بیماری پیدا نکرده‌اند. یعنی این که نمی‌توان ادعا کرد مصرف یک ماده‌ی غذایی خاص باعث پیشرفت بیشتر بیماری می‌شود و یا بر عکس. اما با این حال نتایج برخی از پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این بیماران به دو گروه غذایی نیاز بیشتری دارند: اسیدهای چرب ضروری و آنتی اکسیدان ها.

اسیدهای چرب ضروری

اسیدهای چرب ضروری چربی‌هایی هستند که بدن به تنهایی قادر به تولید آن‌ها نیست اما برای سالم ماندن به آن‌ها نیاز دارد. این اسیدهای چرب جزو چربی‌های اشباع نشده و برای بدن مفید هستند.

یکی از پر مصرف‌ترین اسیدهای چرب موجود اسید چرب اسید لینولئیک می‌باشد. به این اسیدهای چرب امگا ۶ گفته می‌شود. یک گروه دیگر از این اسیدهای چرب ضروری متعلق به امگا ۳ می‌باشد که در روغن ماهی و روغن دانه‌ی کتان وجود دارد. نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این اسیدهای چرب خواص ضدالتهابی دارند و به بهبود وضعیت بیماران مبتلا به ام اس کمک می‌کنند. برای همین لازم است مواد غذایی سرشار از امگا ۳ مانند ماهی ساردین، ماهی آزاد، روغن کانولا، گردو، جوانه‌ی گندم، روغن دانه‌ی کتان، روغن کبد ماهی و همچنین مواد غذایی سرشار از امگا ۶ ها مانند روغن سویا، روغن بادام زمینی، روغن ذرت و روغن آفتابگردان در برنامه‌ی غذایی مبتلایان به ام اس گنجانده شود.

آنتی اکسیدان ها

فرایندهای شیمیایی که در بدن انرژی تولید می‌کنند برای انجام وظیفه‌ی خود دست به دامان اسیدهای چرب ضروری می‌شوند. این فرایندها در عین حال باعث تولید عناصری می‌شود که رادیکال‌های آزاد نامیده می‌شوند. رادیکال‌های آزاد همچنین بر اثر قرار گرفتن در معرض اشعه های ماورای بنفش و آلودگی شهرها نیز تولید می‌شوند. این مولکول‌های مضر به بافت‌های سلولی آسیب می‌رساند و در این بین میلین نیز از این آسیب‌ها در امان نمی‌ماند.

رژیم غذایی ما معمولاً حاوی ویتامین‌ها و مواد معدنی مهمی است که آنتی اکسیدان ها نامیده می‌شوند و وظیفه‌شان مقابله با این مولکول‌های آسیب رسان می‌باشد. برای همین لازم است از مواد غذایی سرشار از آنتی اکسیدان ها بیشتر استفاده کنید:

ویتامین E

این ویتامین یکی از آنتی اکسیدان های قوی محسوب می‌شود که در مارگارین، کره و میوه های خشک وجود دارد.

ویتامین C

ویتامین C یکی از ویتامین‌های محلول در آب بوده و در میوه های تازه و سبزیجات به میزان قابل توجهی یافت می‌شود.

ویتامین A

این ویتامین مانند بتاکاروتن در جگر، میوه های تازه و سبزیجات به خصوص سبزیجات نارنجی رنگ وجود دارد.

سلنیوم

یکی از مواد معدنی ضروری که در ماهی، پنیر، گوشت و غلات وجود دارد.

 

توصیه های غذایی برای بیمارانی که در مرحله‌ی عودکننده و بهبود یابنده هستند

رژیم غذایی مناسب برای بیماران ام اسی که در دوره‌ی عود کننده و بهبود یابنده قرار داند همانی است که به بقیه‌ی افراد توصیه می‌شود. این افراد باید میزان مصرف اسیدهای چرب ضروری، آنتی اکسیدان ها، اسیدفولیک و ویتامین B12 را بالا ببرند و در عین حال به سلامت مزاج خود اهمیت زیادی بدهند.

 

چند توصیه

* از مارگارین و روغن‌های اشباع نشده ی پُلی مانند روغن آفتابگردان استفاده کنید.

* به طور مرتب ماهی میل کنید. بهترین روش این است که هر هفته دو مرتبه ماهی میل کنید.

* از محصولات لبنی کم چرب یا نیم چرب استفاده کنید.

* مرغ و گوشت‌های کم چرب را در الویت قرار دهید.

* روزانه ۵ واحد میوه و سبزیجات تازه میل کنید. از مصرف سبزیجات دارای برگ سبز غافل نشوید.

* از مصرف انواع سس‌های چرب و سایر مواد غذایی حاوی چربی‌های حیوانی اشباع شده بپرهیزید.

* از مصرف بیسکوییت، شکلات و خامه به خاطر وجود چربی و قند زیاد بپرهیزید.

* مصرف قهوه و کولا و همچنین مواد غذایی حساسیت زا مانند بادمجان، مخمر و غیره توصیه نمی‌شود.

* با روغن زیتون آشپزی کنید. از روش بخارپز یا آب پز کردن برای پخت غذاهایتان استفاده کنید. این شیوه ها برای سلامتی بهتر هستند.

* برای صبحانه به جای مصرف غلات صبحانه از نان استفاده کنید.

* روزانه یک و نیم تا دو لیتر آب بنوشید.

* از مصرف دزهای بالای مکمل‌های غذایی بپرهیزید. قبل از مصرف هر نوع مکملی با پزشکتان مشورت کنید.

 

رژیم غذایی برای افرادی که در مرحله‌ی مزمن و پیشرفته قرار دارند

بیمارانی که در مرحله‌ی مزمن و پیشرفته هستند باید رژیم غذایی‌شان را متناسب با نیازهای شخصیشان تنظیم کنند. در این مرحله امکان دارد اضافه وزن مشکلاتی را به وجود بیاورد به خاطر این که تحرک این بیماران کم می‌شود و بیشتر احساس خستگی و گاهی افسردگی می‌کنند. متأسفانه اضافه وزن زیاد گاهی وقت‌ها زمینه ساز مشکلات بیشتری مانند افزایش خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی می‌شود. مصرف محصولات لبنی کم چرب، نوشیدنی‌های کم کالری و پرهیز از مصرف الکل به این بیماران کمک می‌کند.

البته بیشتر بیماران مبتلا به ام اس در مرحله‌ی مزمن و پیشرفته از کاهش وزن رنج می‌برند. این وضعیت می‌تواند از سستی عضلات، اسپاسم، خستگی، ضعف عملکرد ذهنی، ضعف سیستم ایمنی بدن، عفونت یا کم خونی ناشی شود.

متأسفانه کاهش تحرک، ضعف قوه‌ی بینایی و خستگی، کارهای روزمره مانند خرید و آشپزی را برای این افراد دشوار می‌کند. برخی از مشکلات جسمی در زمان خوردن غذا مانند لرزش یا خستگی ناگهانی مدت زمان صرف غذا را کوتاه می‌کند. بی اشتهایی در بین این بیماران شایع است. از این گذشته برخی از مشکلت روحی روانی می‌تواند عامل کاهش وزن و لاغری این افراد شود. لازم است که این بیماران تحت نظر یک متخصص تغذیه باشند.

 

چند توصیه

* تعداد وعده ها را بیشتر و حجم غذا را کم کنید.

* روی نان یا سیب زمینی مارگارین آفتابگردان بزنید.

* از پودر شیر بدون چربی استفاده کنید تا برنامه‌ی غذایی‌تان سرشار از انرژی باشد.

* از روغن‌های گیاهی، آجیل، کره‌ی بادام زمینی استفاده کنید.

 

مشکل بلعیدن و جویدن در بیماران ام اسی

اختلالات گفتاری معمولاً با مشکل بلعیدن یا جویدن همراه می‌شود. سرفه، خطر خفگی در حین صرف غذا و التهاب‌های متعدد در ناحیه‌ی سینه نیز از علائم دیگر مشکل بلعیدن و جویدن می‌باشند. در این صورت باید یک برنامه‌ی غذایی با مواد غذایی آسیاب شده یا پوره در پیش گرفته شود؛ و از آنجایی که این جور غذاها معمولاً اشتها آور نیست امکان دارد بیمار دچار کاهش وزن شود.

 


110_probiotics

پروبیوتیک‌ها چیستند؟

طبق تعاریف رسمی، پروبیوتیک‌ها موجودات زنده‌ی کوچک میکروسکپی هستند که اگر به تعداد کافی توزیع شوند، سلامت را برای میزبان خود به ارمغان می‌آورند.

پروبیوتیک‌ها معمولا باکتری هستند اما نوعی مخمر نیز وجود دارد که عملکردی مشابه با پروبیوتیک‌ها دارد.

پروبیوتیک‌ها را می‌توان با مصرف مکمل‌ها و همچنین برخی مواد غذایی که با فرایند تخمیر باکتریایی تولید شده‌اند، برای بدن تامین نمود.

مواد غذایی حاوی پروبیوتیک عبارتند از ماست، کفیر، کلم رنده شده و آب‌پز شده با سرکه، خمیر سویا، کیمچی و برخی مواد غذایی دیگر.

پروبیوتیک‌ها را نباید با پریبیوتیک‌ها( به ی توجه کنید) اشتباه گرفت، پریبیوتیک‌ها به فیبرهای غذایی اطلاق می‌شود که به تغذیه‌ی باکتری‌های مفید موجود در روده کمک شایانی می‌کنند.

اثبات شده است که در واقع دوجین باکتری پروبیوتیک مختلف وجود دارد که برای حفظ سلامت ما موثرند.

شایع‌ترین گروه‌ها شامل  lactobacillus  و bifidobacterium می‌باشند. در هر گروه، گونه‌های بسیار متنوعی یافت می‌شود و هر کدام از گونه‌ها خصیصه‌های منحصر به فردی دارند.

جالب توجه اینکه، به نظر می‌رسد پروبیوتیک‌های مختلف برای سلامت بخش‌های مختلفی از بدن تلاش می‌کنند. بنابراین انتخاب نوع (انواع) صحیح پروبیوتیک‌ها حیاتیست.

بسیاری از مکمل‌های پروبیوتیک، ترکیبی از انواع مختلف پروبیوتیک‌ها را در یک محصول جای داده‌اند. این نوع از پروبیوتیک‌ها ، پروبیوتیک طیف گسترده یا چند پروبیوتیکی خوانده می‌شوند.

به یاد داشته باشید که گرچه پروبیوتیک‌ها موضوعی جدید هستند اما تحقیقات گسترده و البته سریعی در این زمینه صورت می‌پذیرد.

گرچه شواهد بسیار نوید بخش است اما نتایج قطعی دال بر اثبات تاثیرات پروبیوتیک‌ها در حفظ سلامت افراد و آنچه در این مقاله ذکر شده وجود ندارد.

 

۲۰مورد از سودمندی‌های پروبیوتیک ها:

۱- بهبود مشکلات گوارشی

۲-بهبود انواع اسهال (ویروسی، مسافرتی، ناشی از مصرف آنتی‌بیوتیک، مزمن)

۳- کاهش یبوست و نفخ

۴- تقویت سیستم ایمنی

۵- کاهش عفونت کاندیدایی واژن

۶-کاهش علائم سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS)

۷- کاهش علائم بیماری‌های التهابی روده (کولیت و کرون)

۸-کاهش میزان کلونیزاسیون هلیکوباکترپیلوری در معده

۹-کاهش احتمال زخم‌های گوارشی

۱۰-کمک به هضم و جذب مواد غذایی

۱۱-بهبود بیماری‌های کبدی

۱۲- کاهش جذب کلسترول

۱۳- تولید ویتامین‌های گروه B و ویتامین K

۱۴-تقویت سیستم ایمنی در برابر باکتری‌های بیماری‌زا

۱۵-کاهش دوره نقاهت بیماری‌های عفونی

۱۶-کاهش عفونت‌های دستگاه تناسلی

۱۷- بهبود علائم آلرژی‌های تنفسی و پوستی به‌خصوص در کودکان

۱۸- پیشگیری و مهار بیماری‌های سرطانی

۱۹- تسهیل هضم لاکتوز

۲۰-کمک به رفع خستگی و افزایش انرژی بدن


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

لپه منبع غنی فیبر است به همین دلیل برای کاهش کلسترول خون و کاهش بیماری‌های قلبی – عروقی توصیه می‌شود.

لپه از گروه حبوبات، یک گیاه دولپه‌ای است و در خانواده نخود جای می‌گیرد. می‌دانید که حبوبات ارزش غذایی بسیار بالایی دارند و مناسب‌ترین جایگزین برای گوشت هستند زیرا علاوه بر پروتئین، مقداری نشاسته هم دارند. بنابراین هم انرژی بدن را تامین می‌کنند و هم پروتئین مورد نیاز را به مصرف‌کننده می‌رسانند.

مواد مغذی لپه
* هر واحد غذایی لپه که حدود یک فنجان نپخته است، معادل یک واحد گوشت یعنی ۶۰ تا ۹۰ گرم وزن دارد. بیش‌ترین ارزش غذایی حبوبات به پروتئینشان بازمی‌گردد و برای افرادی که دچار سوءتغذیه هستند، کودک یا سالمندند یک انتخاب مناسب تلقی می‌شوند. با خوردن هر ۱۰۰ گرم لپه ۲۲ گرم پروتئین تامین می‌شود بنابراین کسانی که گوشت نمی‌خورند، بهتر است که لپه را به عنوان یکی از اعضای خانواده حبوبات با برنج مخلوط و آن را مصرف کنند.

* از نظر انرژی یک واحد غذایی لپه پخته، حدود ۲۳۱ کیلوکالری انرژی و ۱۶ گرم پروتئین دارد.

* لپه منبع خوب ویتامین B١، B۶ و اسیدفولیک نیز می‌باشد البته به شرطی که خیلی پخته نشود چون ویتامین‌های گروه B در برابر حرارت ناپایدارند.

* جالب است بدانید که لپه از منابع گیاهی کلسیم نیز هست به طوری که با خوردن ۱۰۰ گرم از آن حداقل ۶۰ میلی‌گرم کلسیم تامین می‌شود البته این مقدار جذب پایین‌تری دارد اما برای آن‌هایی که شیر و لبنیات نمی‌خورند یک عادت غذایی مناسب تلقی می‌شود.

لپه و بیماری‌های قلبی عروقی
* لپه منبع غنی فیبر است به همین دلیل برای کاهش کلسترول خون و کاهش بیماری‌های قلبی – عروقی توصیه می‌شود.

* عامل دیگری که باز هم لپه را در کاهش بیماری‌های قلبی – عروقی و تنظیم فشارخون برجسته می‌سازد، وجود پتاسیم است.

به طوری که هر واحد آن حدود ۷۱۰ میلی‌گرم پتاسیم دارد. در مقابل پتاسیم، مقدار سدیم لپه کم است و به همین خاطر به افراد فشارخونی خوردن آن توصیه می‌شود.

* لپه مانع از ایجاد پلاک در رگ‌های خونی می‌شود از این رو به حفظ سلامت قلب کمک می‌کند.

لپه و کم‌خونی فقر آهن
لپه از نظر مواد معدنی منبع خوب آهن بوده و برای افرادی که کم‌خون هستند، ماده غذایی مناسبی به حساب می‌آید. مصرف هر پیمانه لپه، ۱۴درصد نیاز روزانه بدن به آهن را تامین می‌کند.

لپه و سلامت دستگاه گوارش
همان‌طور که ذکر شد لپه منبعی غنی از فیبر است به همین دلیل برای پیشگیری از یبوست توصیه می‌شود و احتمال ابتلا به بیماری‌های روده را کاهش می‌دهد و در کاهش وزن نیز موثر است.

لپه و بیماری دیابت
آخرین تحقیقات انجام‌شده بیانگر این است که لپه حاوی کلسیم و منیزیم و اسید چرب است و از این لحاظ برای بیماران دیابتی فوق‌العاده عالی است. لپه موجب می‌شود که کلیه‌های این بیماران خوب کار کند و چون حاوی آنتی‌اکسیدان نیز هست برای کاهش فشارخون بالا بسیار خوب و مفید است.

گفتنی است کربوهیدرات و پروتئین موجود در حبوبات باعث می‌شوند فرد دیابتی مدت زیادی در طول روز احساس سیری کند و به سراغ مواد شیرین نرود.

همچنین لپه دارای فیبر بالایی است و می‌تواند جایگزین خوبی برای نان و برنج باشد، البته هنگام طبخ نباید خیلی زیاد پخته شود.

لپه در مقایسه با سایر حبوبات
بهتر است لپه در برنامه غذایی هفتگی حداقل یکی، دو بار مصرف شود. یکی از ویژگی‌های بارز لپه در مقایسه با دیگر حبوبات این است که سریع پخته می‌شود.

البته لپه هم مانند سایر حبوبات نفاخ است اما چون پوست آن گرفته می‌شود به مراتب نفخش کمتر از سایر حبوبات بوده و خیلی نیاز به خیساندن ندارد اما افرادی که احساس می‌کنند با مصرف لپه دچار نفخ می‌شوند، بهتر است آن را خیسانده، آب آن را دور بریزند و بعد آن را به غذایشان اضافه کنند.